Y la vida zigue!!!

         Agora mesmo volvo a botar de menos, a miña muller dos meus soños, ela con certeza non se lembrará de min, aínda que eu só penso en ela.

         Pola noite cando só a luz das velas iluminan a miña morada, eu non deixo de pensar como ficaría con ela. Ela elixió, e non me quixo. É triste mais é miña verdade.

         Cada vez que paso polos sitios onde adoitaba vela non deixo de pensar que estará a facer, e se lembrarase de min, O dubido! xa que ela cando estaba comigo tiña unha porción de estrés, xa que as miñas circunstancias non son boas. Teño todas as circuntancias na miña contra, e non podo facer nada. agradézolle que estivera comigo e sempre quererela.

         Estou a pasar un mal momento e ela seria a miña luz.